Home.Programmering.Voorgaande jaren.Contactgegevens.Vrienden van de 'Sniederskring'.
 Ontworpen door F. Bleijs
 © 2017 - 2018   Sniederskring
langzamerhand daar wel eens over op mag houden. “Ik heb lang krampachtig gedaan over die relatie. Ik heb een heel goede band met mijn moeder, we bellen elkaar elke dag, maar ik verkoop liever drie boeken op eigen kracht, dan honderdduizend boeken door de naam van mijn moeder. Natuurlijk is mijn moeder trots en blij voor me dat het goed gaat, ze is lovend en enthousiast over mijn boeken. Maar we zijn totaal verschillende schrijvers. Ik schrijf ondanks mezelf. Ik kom zelf al niet in mijn boeken voor, laat staan mijn moeder.”
Marente werd geboren in 1972 in Den Haag. Haar ouders, haar zus en zij verhuisden om de paar jaar, o.a. naar Drenthe en naar Bussum, waar ze diverse huizen bewoonden. Ook daar waren ze een familie apart, met een vader die beeldend kunstenaar was en een moeder die zang had gestudeerd en pianoles gaf. Haar enige vriendin was een nicht en dat vond ze best. Ze was dromerig, sprak met drie verschillende stemmen tegen zichzelf. “Hiervoor word je tegenwoordig naar de psychiater gestuurd maar mijn ouders vonden het schattig. De verbeelding vierde bij ons thuis het hoogste woord, we vertelden elkaar verhalen en ik schreef.”
Marente de Moor
Marente de Moor is natuurlijk bekend als de schrijvende dochter van Margriet de Moor, die in 1992 de AKO Literatuurprijs won met  “Eerst grijs dan wit dan blauw” en ook nog vele andere bekende boeken schreef zoals “De schilder en het meisje” uit 2010. Zij was op 9 maart vorig jaar onze gast en nu ontvangen wij haar dochter in Bladel. Overigens vindt ze zelf dat men
Van 1991 tot 2001 heeft ze met tussenpozen gewoond en gewerkt in Rusland, o.a. in 1995 als journalist in St. Petersburg. Ondertussen studeerde ze in 1999 af in de Slavische Taal en Letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. In Rusland ontmoette ze haar latere man Tolik, waarmee ze jarenlang de schermsport heeft beoefend en waarvan ze inmiddels gescheiden is. De Russen worden uitgebreid beschreven in haar non-fictieboek “Petersburgse vertellingen” uit 1999, een bundeling van columns in de “Groene Amsterdammer”. In haar humoristische schetsen van het alledaagse stadsleven laat de schrijfster zien dat achter de werkelijkheid van voortdurende economische crisis en georganiseerde misdaad een  gekte schuilgaat die het leven van alledag regeert: beren wonen in bussen op straat, geestelijken leiden fascisten op tot oorlogsmonniken, en loodgieters betaal je het best uit in wodka. Dat is trouwens zowat het enige dat ruim voorhanden is.
Na haar terugkeer in Amsterdam in 2001 verkeerde zij veelal in Russische emigrantenkringen en haar ervaringen daar verwerkte ze in haar fictiedebuut “De overtreder” uit 2007, die meteen goed was voor een plaats op de longlist voor de AKO Literatuurprijs. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie gaat de hoofdpersoon Vitali voor het eerst naar het buitenland. Ondergedompeld in het buitenissige Russische emigrantenleven van Amsterdam gaat hij samen met een laconieke Nederlander op zoek naar een vluchteling. Dan brengt het toeval hem bij de onthutsende waarheid.

Meer...

Vrienden van de 'Sniederskring'.