Home.Programmering.Voorgaande jaren.Contactgegevens.Vrienden van de 'Sniederskring'.
 Ontworpen door F. Bleijs
 © 2017 - 2018   Sniederskring
Stefan Hertmans
Stefan Hertmans werd geboren in Gent op 31 maart 1951 en groeide op aan de oevers van de Schelde. Hij was het tweede kind in een gezin met vier kinderen. Zijn vader werkte bij de spoorwegen. Hij ging naar school op het Sint-Jans-Berchmans-college in Sint-Amandsberg. Hier werd hij weggestuurd omdat hij studenten had opgeroepen te gaan staken. Hij ging toen naar de Koninklijke Academie in Gent. Daarna studeerde hij Germaanse Filologie aan de Rijksuniversiteit in Gent. Hij doceerde aan het Stedelijk Secundair Kunstinstituut Gent en de Koninklijke Academie voor Schone kunsten (KASK, Hogeschool Gent) en leidde het Studium Generale tot oktober 2010.
Stefan Hertmans doceerde of gaf lezingen aan de Sorbonne, de universiteiten van Wenen, Berlijn en Mexico, Library of Congress (Washington), University College London. Van 1993 tot 1996 was hij redacteur van het Nederlandse tijdschrift De Gids, hij schreef recensies voor De Morgen, schreef de boekenbijlage van De Standaard en publiceerde in Trouw. In 1997 was Stefan Hertmans 'writer in residence' aan de universiteit van Wenen.
Terugkerende thema's in zijn werk zijn de overgangen tussen de stad en het platteland, de ik-figuur en de ander, het stille en de beweging. Zijn werk wordt gerekend tot het postmodernisme. Hij staat bekend als schrijver van poëzie, romans, essays, theaterteksten en korte verhalen Zijn werken werden vertaald in het Frans, Spaans, Italiaans, Roemeens, Kroatisch, Duits, Bulgaars.
Stefan Hertmans is een liefhebber van jazz. Hij speelde zelf van 1972 tot 1976 free jazz in verschillende bands. Hij was de vaste gitarist van Willy Roggemans 'Jazz Lab' van 1975 tot 1980. Zijn broer Peter is ook bekend als jazzgitarist.
Sinds 2010 is hij fulltime schrijver.
Zijn eerste publicatie in boekvorm was een roman Ruimte uit 1981, die meteen al bekroond werd met de prijs voor het beste debuut en de prijs van de provincie Oost-Vlaanderen. Hierna volgen een tweetal dichtbundels Ademzuil (1984) en Melksteen (1986). Ook de verhalenbundel Gestolde wolken (1987) krijgt de Amsterdamse Multatuliprijs. Er volgen tot 1994 weer 5 poëziebundels (Zoutsneeuw, Bezoekingen, Het narrenschip, Verwensingen en Muziek voor de overtocht) die af en toe worden onderbroken door essays als Oorverdovende sneeuw, Sneeuwdoosjes en de verhalenbundel De grenzen van woestijnen. In 1994 volgt weer een roman Naar Merelbeke waarin Hertmans op geestige en ontroerende wijze vertelt over de volwassenwording van een jongen in een Vlaams dorp gedurende de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Deze roman werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en voor de Schrijvers- van- Nu-prijs. Met de regelmaat van de klok verschijnen in de jaren hierna er meerdere gedichtenbundels (Francesco’s paradox, overtocht, De val van vrije dagen), essays (Fuga’s en pimpelmezen, Het bedenkelijke, Café Aurora, Het putje van Milete, Het zwijgen van de tragedie,

Meer...

Vrienden van de 'Sniederskring'.